என் நோய்வாய்ப்பட்ட தந்தையை காசியில் உள்ள முக்தி பவனுக்கு அழைத்துச் செல்லும் பயணத்தில் இருந்தேன், அவர் விரைவில் இறந்துவிட வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையில்.
நான் அங்கு போக விரும்பியதால் அல்ல. ஆனால் என் தந்தையின் தொடர்ந்த நோய்கள், அவரது பலவீனம், மருந்துகளுக்கும் சிகிச்சைக்கும் ஆன முடிவில்லாத செலவுகள் என்னை முற்றிலுமாக சோர்வடையச் செய்திருந்தன. அவரது பராமரிப்புக்காக நான் ஏற்கனவே நிறைய செலவு செய்திருந்தேன், இனியும் இப்படி தொடர முடியாது என்று நினைக்கத் தொடங்கியிருந்தேன்.
அப்போதுதான் ஒரு நெருங்கிய நண்பர் காசியில் உள்ள முக்தி பவனைப் பற்றி சொன்னார்.
இந்து நம்பிக்கைப்படி, காசியில் இறப்பது மோக்ஷத்தைத் தரும் என்றும், முக்தி பவன் என்பது மக்கள் தங்கள் இறுதி நாட்களைக் கழிக்கும் மிகவும் பிரபலமான இடங்களில் ஒன்று என்றும் அவர் கூறினார். “உன் தந்தையை அங்கே அழைத்துச் சென்றால், உனக்கு அமைதி கிடைக்கும், உன் தந்தை மோக்ஷம் அடைவார்” என்றார்.
அப்படி ஒரு நாள், என் தந்தையுடன் ரயிலில் ஏறினேன்.
என் தந்தை ஜன்னல் ஓரமாக அமர்ந்து வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவரது முகத்தில் சோர்வின் அறிகுறிகள் தெரிந்தன, ஆனால் கண்கள் அமைதியாக இருந்தன.
“நாம எங்க போறோம், மகனே?” என்று கேட்டார்.
“காசிக்கு.”
“காசிக்கா? ஓ, என் மகாதேவா! எத்தனையோ வருஷமா இந்த பயணத்தை செய்யணும்னு ஆசைப்பட்டேன்.”
அவர் முகத்தில் பரவிய சந்தோஷம் என் இதயத்தைத் துளைத்தது. ஆனால் நான் அதைக் கண்டுகொள்ளவில்லை.
பயணம் முழுவதும், என் தந்தை கடந்த காலத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே இருந்தார்.
சிறுவயதில் எனக்கு காய்ச்சல் வந்தபோது அவர் மருத்துவமனையில் என்னுடன் தங்கியது பற்றி.
என் பள்ளிக் கட்டணத்தை செலுத்த என் அம்மா தன் வளையல்களை விற்றது பற்றி.
எனக்கு வேண்டிய சைக்கிளை வாங்க அவர் இரவு வெகு நேரம் வரை ஆட்டோ ஓட்டியது பற்றி.
நான் கேட்டேன்.
ஆனால் என்னிடம் சொல்ல அதிகம் எதுவும் இல்லை.
நீண்ட பயணத்திற்குப் பிறகு, நாங்கள் வாரணாசியை அடைந்து முக்தி பவனைச் சென்றடைந்தோம்.
மரணத்தின் பயங்கர அமைதியை நான் எதிர்பார்த்திருந்தேன்.
ஆனால் நான் கண்டது வேறு.
சிறிய அறைகள். வெள்ளைச் சுவர்கள். மெதுவாகச் சுழலும் பழைய மின்விசிறிகள். மரணத்தை எதிர்நோக்கிக் காத்திருப்பவர்களுக்காக தாழ்வாரங்களில் நடந்து பிரார்த்தனை செய்யும் துறவிகள்.
எங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட அறையில் என் தந்தையை படுக்க வைத்தேன்.
“ரொம்ப களைப்பா இருக்கு, மகனே. கொஞ்சம் படுத்துக்கறேன்.”
நான் தலையசைத்தேன்.
அவர் தூங்கியதைக் கண்டவுடன், மேஜை மீதிருந்த என் பையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே நடந்தேன்.
திரும்பிப் பார்க்காமல் அவசரமாகச் சென்றபோது, ஒரு அறையின் கதவு சற்று திறந்திருப்பதைக் கவனித்து உள்ளே எட்டிப் பார்த்தேன்.
ஒரு முதியவர் ஜன்னல் ஓரமாக அமர்ந்து வெளியே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் கையில் ஒரு பழைய புகைப்படம் – ஒருவேளை அவரது மனைவி அல்லது குழந்தைகளுடையதாக இருக்கலாம். அவ்வப்போது, அவர் புகைப்படத்தைப் பார்த்து புன்னகைத்தார்.
இன்னொரு அறையில், ஒரு முதிய பெண்மணி கண்களை மூடி, கையில் ஜபமாலையுடன் பிரார்த்தனை செய்து கொண்டிருந்தார்.
அவர் அருகில் யாரும் இல்லை.
ஆனால் அவர் தனியாக இல்லை.
அவரது நினைவுகள் அவருடன் இருந்தன.
தாழ்வாரத்தின் முனையில், ஒரு வயதான தந்தை படுக்கையில் கிடந்தார். அவர் அருகில் ஒரு இளைஞன் அவரது கையைப் பிடித்தபடி அமர்ந்திருந்தான்.
“அப்பா, நான் இங்கே இருக்கேன்,” என்று அவன் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தான். “பயப்படாதீங்க.”
அந்த முதியவருக்கு அது கேட்டதா என்று எனக்குத் தெரியாது.
ஆனால் மகனின் குரலில் அன்பு இருந்தது.
அங்கிருந்த அனைவரும் மரணத்திற்காகக் காத்திருந்தார்கள்.
ஆனால் அவர்களில் பலர் வேறு ஏதோ ஒன்றுக்காகக் காத்திருப்பதாக நான் உணர்ந்தேன்.
ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு.
ஒரு வருகை.
ஒரு மகனின் ஆறுதலான வார்த்தைகள்.
ஒரு மகளின் “அப்பா…” என்ற குரல்.
அதற்காகத்தான் அவர்கள் உண்மையில் காத்திருந்தார்கள்.
அங்கிருந்த ஒரு ஊழியர் என்னைக் கவனித்து கூறினார்:
“இங்கே வருபவர்களில் பெரும்பாலானோர் மரணத்திற்கு பயப்படுவதில்லை, ஐயா. அவர்களை அதிகம் வேதனைப்படுத்துவது, தங்கள் அன்புக்குரியவர்கள் தங்களை மறந்துவிட்டார்கள் என்ற உணர்வுதான். இங்கே இறப்பது மோக்ஷம் தரும் என்று சொல்கிறார்கள், ஆனால் சொந்த பிள்ளைகள் மத்தியில் அமைதியாக இறப்பதற்கும் இங்கே தனியாக இறப்பதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.”
அவர் தொடர்ந்தார்:
“இங்கே வருபவர்களில் பலர் சீக்கிரம் இறந்துவிடுகிறார்கள் – நோயால் அல்ல, தங்கள் பிள்ளைகள் தங்களை கைவிட்டுவிட்டார்கள் என்பதை உணரும்போது அவர்களின் இதயம் உடைந்துவிடுவதால்தான்.”
அந்த வார்த்தைகள் என்னை உலுக்கின.
நான் சுற்றிலும் பார்த்தேன்.
சில கண்கள் கதவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தன –
யாராவது வருவார்களா என்று காத்திருந்தன.
சில கண்கள் வானத்தை நோக்கித் திரும்பியிருந்தன –
யாராவது அழைப்பார்களா என்று காத்திருந்தன.
மேலும் சில கண்களில் நம்பிக்கையே இல்லை.
வெறும் காத்திருப்பு மட்டுமே.
திடீரென்று, என் தந்தையைப் பற்றி நினைத்தேன்.
நான் திரும்பி ஓடினேன்.
அறைக்குள் நுழைந்தபோது, என் தந்தை படுக்கையில் எழுந்து உட்கார்ந்து, வியர்வையில் நனைந்து, பலவீனமாக இருந்தார்.
அவரும் திறந்திருந்த கதவையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
என்னைப் பார்த்தவுடன், அவர் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்.
நான் நினைத்தேன்:
நான் இப்போது போய்விட்டால், நாளை அந்தக் கதவருகே காத்திருக்கும் இன்னொரு முகமாக என் தந்தை மாறிவிடமாட்டாரா?
அந்த நொடியில், முக்தி பவன் எனக்கு வெறும் கட்டிடமாகத் தோன்றவில்லை.
அது தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் மற்றவர்களைக் கவனித்துக்கொண்ட மக்கள், ஒரு இறுதி அன்பான தொடுதலுக்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு அமைதியான உலகமாக உணரப்பட்டது.
இந்த எண்ணங்களில் மூழ்கியிருந்தபோது, என் தந்தையின் அழைப்பைக் கேட்டேன்.
“மகனே…”
“ஆமா, அப்பா?”
“நீ போகலையா?”
“நான் எங்க போவேன்?”
நீ என்னை இங்க விட்டுட்டு போகத்தான் கூட்டிட்டு வந்தன்னு எனக்குத் தெரியும்.
அவர் நிறுத்தினார்.
ஆனா நான் உன்னை குறை சொல்லல. பெற்றோர் வயசானதும், சில நேரங்களில் அவங்க பிள்ளைகளுக்கு சுமையா ஆயிடுறாங்க. ஒருவேளை நானும் உனக்கு சுமையா ஆயிட்டேனோ.”
பிறகு அவர் என் கையை இறுகப் பிடித்தார்.
“ஆனா ஒரு விஷயத்தை ஞாபகம் வெச்சுக்கோ, மகனே…”
“பெற்றோருக்கான மிகப்பெரிய மோக்ஷம் காசியில் இறப்பது அல்ல. தங்கள் பிள்ளைகளின் இதயத்திலிருந்து அகற்றப்படாமல் இருப்பதுதான்.”
“என்னை வெறுக்காதே, மகனே. நான் இறந்த பிறகு, எனக்கு காரியங்களைச் செய்.”
அந்த வார்த்தைகள் என்னை சிதறடித்தன.
“இங்க ரொம்ப நேரம் இருக்காதே, மகனே. போ. ஆனா போறதுக்கு முன்னாடி, உங்க அப்பாவை கட்டிப்பிடிச்சு ஒரு முத்தம் கொடு. உன்னை இன்னொரு தடவை அணைக்கணும் போல இருக்கு.”
அவரது இறுதி ஆசை.
“அப்பா…”
நான் உடைந்து அழுதேன்.
வருடக்கணக்கான சுயநலமும் கணக்குகளும் என் கண்ணீரில் கரைந்தன.
அன்று இரவு, முக்தி பவனில் உள்ள அறையில் என் தந்தையின் அருகில் படுத்து உறங்கினேன்.
தூங்கும் அவரது முகத்தில் இருந்த சுருக்கங்களைப் பார்த்தபோது, ஒரு உண்மையை உணர்ந்தேன்:
என் வாழ்க்கையில் மிகவும் பாதுகாப்பான இடம் ஒரு காலத்தில் இந்த மனிதனின் தோளாகத்தான் இருந்தது.
நான் பயந்தபோது என்னை அணைத்துக் கொண்டவர் அவர்தான்.
நான் விழுந்தபோது என்னைத் தூக்கி விட்டவர் அவர்தான்.
நான் தோல்வியடைந்தபோது என் பக்கத்தில் நின்றவர் அவர்தான்.
அப்புறம் எப்படி நான் அவரை அவரது இறுதி வருடங்களில் கைவிட முடியும்?
மறுநாள் காலை, வீட்டிற்கு திரும்ப டிக்கெட் புக் செய்தேன்.
நாங்கள் புறப்படத் தயாரானபோது, முக்தி பவன் ஊழியர்கள் என் தந்தையின் அமைதியான மரணத்திற்காக பிரார்த்தனை நடத்த துறவிகளை அழைத்து வந்தனர்.
நான் அவர்களைத் தடுத்தேன்.
“இனி அதற்கு அவசியம் இல்லை,” என்றேன்.
“மோக்ஷம் அடைந்தது என் தந்தை அல்ல.
அடைந்தது நான்தான்.”
என் தந்தை என்னை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தார்.
“என்ன சொல்றே, மகனே?”
நான் அவரது கையைப் பிடித்தேன்.
“வீட்டுக்குப் போகலாம், அப்பா. ஆனா முதல்ல, கங்கையில ஒரு முழுக்கு போட்டுட்டு, பெருமானை தரிசிச்சுட்டு போகலாம்.”
“அப்படின்னா, நான் இங்கே தங்க வேண்டாமா?” என்று கேட்டார்.
“ஏன் தங்கணும்?”
“விடுதலை தேவைப்பட்டது உங்களுக்கு இல்லை.
என் இதயத்திற்குத்தான் – சொந்த அப்பாவையே சுமையாகப் பார்த்த இதயத்திற்கு.”
என் தந்தையின் கண்கள் கண்ணீரால் நிறைந்தன.
அந்த நொடியில், காசியின் கோவில் மணிகளின் ஓசையை விடப் புனிதமானது அந்த முதியவரின் முகத்தில் உருண்டோடிய அந்த மௌனமான கண்ணீர்த்துளிதான்.
பிள்ளைகளின் கடமை ஒரு காலத்தில் தங்களுக்கு நடக்கக் கற்றுக்கொடுத்த பெற்றோரின் கைகளை ஒருபோதும் விட்டுவிடாமல் இருப்பதுதான். பெற்றோருக்கு மரணத்தை விட வேதனையானது தனிமை, மற்றும் நோயை விட பேரழிவு தருவது தங்கள் சொந்த பிள்ளைகளால் மறக்கப்பட்டோம் என்ற உணர்வு.
அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வமாய் அனுதினம் தொழுவது நம் முதற் கடமையாம்.
எனது தாய் தந்தையரின் அருளாசியை நான் பெற அருள்வாய் ஈஸ்வரா.
ஓம் ஈஸ்வரா குருதேவா
நலம் பெறுவோம் வளம் பெறுவோம்
